Αναρωτιέμαι: “Αλήθεια, πόσα αγόρια δεν έχουνε ακούσει από το περιβάλλον τους ότι οι άντρες δεν κάνει να κλαίνε?”.
Έχετε έρθει ποτέ αντιμέτωποι με την τόσο μεγάλη ευθύνη που “πρέπει” να κουβαλάει κάποιος για όλη του τη ζωή και να προσπαθεί να πνίξει τα συναισθήματά του;
Να μην τα εκφράζει διότι η κοινωνία προστάζει οι άντρες να μην κλαίνε…???Σςςςςςς. Μην το πεις πουθενά.
Κάποτε, κάπου απομονωμένα, μακριά από τα μάτια του κόσμου έκλαψα. Σκέψου να με δούνε…Σςςςς. Μην το πεις πουθενά. Σε παρακαλώ άσε να κλάψω εδώ στα σκοτεινά.Κουράστηκα. Πόσο να κρύβομαι πια, δεν αντέχω σου λέω….
Θέλω κάτι να μοιραστώ και να ζητήσω βοήθεια….Ακόμα κι αυτοί που δείχνουν άτρωτοι λυγίζουνε κάποιες φορές και χρειάζονται βοήθεια. Έχετε συναναστραφεί ποτέ με ανθρώπους που μοιάζουνε να είναι φτιαγμένοι από ατσάλι? Μοιάζει να αντέχουνε τα πάντα! Κι όλη η εικόνα που έχουνε προς τα έξω προβάλει δύναμη, πυγμή, συνοχή, κι όλα αυτά τα στοιχεία ενός ανθρώπου που πατάει γερά στα πόδια του και δεν έχει ανάγκη κανέναν και τίποτα.
Και φτάνει η στιγμή που θέλουν να ζητήσουνε βοήθεια και ντρέπονται για αυτό….Πόσο λυτρωτικό είναι να ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος που μπορείς να ζητήσεις βοήθεια. Πόσο ανακουφιστικό είναι να ξέρεις ότι “όλα είναι ok” ακόμα κι εάν κλάψεις και ζητήσεις βοήθεια και κάποιος είναι εκεί δίπλα σου, απλά για να σε ακούσει και να σε καταλάβει…
“Παναγιώτης Εμμανουηλίδης – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας”
